Yorum

Kara delik bize yalnızca evrenin en karanlık bölgelerinden birini göstermez. Aynı zamanda anlamanın sınırını da gösterir. Çünkü kara delik, bir gök cisminin yalnızca kendi...

Mesajlarımız başkasının platformunda, gündemimiz başkasının algoritmasında, verimiz başkasının bulutunda, yapay zeka kapasitemiz başkasının işlem gücünde rehinse, özgürlük yalnızca arayüzdeki bir yanılsamadır. Dijital çağda bağımsızlık, ekranın arkasındaki gücün kime ait olduğunu sormadan kurulamaz.

Platon’un Devlet metninde çok meşhur bir anlatı var: Mağara alegorisi.

Ay’a artık sadece şairler bakmıyor. Uzay ajansları, şirketler, hukukçular, yatırımcılar, mühendisler ve maden şirketleri de bakıyor. Ay’a gitme yarışı dünde kaldı, bugün Ay için bir şeyler söylemek lazım. 

Çok düşünen, biraz da soyut konuşanlara hemen ‘Felsefe yapma’ denir, sanki uzak durulması gereken bir şeymiş gibi. Oysa belki de sormamız gereken soru şu: Ya tüm bildiklerimizin başlangıcı tam olarak buysa?

Sosyal medya “sen de yapabilirsin” vaadiyle herkesi sahneye çağırdı. Sahne büyüdükçe seyirci belirsizleşti. Söz performansa, görünürlük yorgunluğa dönüştü. Bugün insanlar daha çok görünmenin değil; daha az göz, daha çok bağlam ve kontrollü aidiyetin peşinde.