Almanya’da yürütülen çalışmada araştırmacılar, evden çalışmanın romantik ilişkileri nasıl etkilediğini ve özellikle çiftleri ayrılmayı düşünmeye itip itmediğini inceledi. Bunu anlamak için araştırmacılar, her iki partnerin de çalıştığı çiftlere odaklanan iki büyük çalışma yürüttü. Partnerlerin iş ile kişisel yaşamı ayırma konusunda farklı tercihlere sahip olması durumunda, özellikle de her ikisi de evden çalıştığında, çiftler arasındaki sorunların başladığı görüldü.
Her iki partnerin de iş ve evi kesin olarak ayrı tutmak istediğinde, sık sık evden çalıştıklarında daha fazla çatışma yaşadıkları bulundu. Bu etkiler sadece çatışmayı yaşayan partnerle de sınırlı kalmadı; her iki partnerin de yalnız hissetme olasılığı artıyordu. Analizler, bu yalnızlığın bir kırılma noktası haline gelebileceğini ve çiftlerin ayrılmayı düşünme olasılığını artırabileceğini gösteriyor.
Journal of Organizational Behavior dergisinde yayınlanan bulgular, evden çalışmayı tamamen olumsuzluklarla ilişkilendirmiyor. İş ve ev arasındaki sınırların bulanıklaşmasından rahatsız olmayan çiftler için evden çalışma modeli olumlu görünüyordu. Bu çiftler yaşam alanlarını işe daha kolay uyarlarken, iş bölünmelerini bir rahatsızlık olarak görmediler ve ortak rutinler geliştirdiler.
Sınırların zorlanması
COVID-19 pandemisi insanların çalışma şeklini değiştirerek uzaktan ve evden çalışmayı çok daha yaygın hale getirdi. Sosyal mesafe zorunluluğu sona erdikten sonra bile, birçok şirket ve çalışan daha fazla esneklik sunduğu için uzaktan çalışmayı sürdürüyor. Yaşadıkları yerden çalışabilen insanlar, ofise gidiş geliş süreleri oldukça uzun olduğu için evden çalışma modeliyle zamandan da tasarruf sağlıyor. Özellikle de çocuklu ya da bakmakla yükümlü olduğu bir aile bireyi olanlar için uzaktan/evden çalışma, profesyonel ve kişisel sorumlulukları bir arada yürütmeyi kolaylaştırıyor. Ancak yeni çalışma, evden çalışmanın her zaman olumlu sonuçları olmadığını ortaya koyuyor.
Evden çalışmanın çeşitli avantajları olsa da ev ile iş yaşamı arasındaki dengeyi sağlamak zor olabiliyor ve sınırlar genellikle kayboluyor. İş asla gerçekten bitmiyor ve ayrıca, insanlar kendilerini iş arkadaşlarından soyutlanmış hissedebiliyor. Makale yazarları, bu noktada, yalnızlığın giderek daha büyük bir halk sağlığı sorunu haline gelebileceğinden endişe ettiklerini vurguluyor.
Araştırmacılar, çiftlerin sınır tercihlerinin nasıl çatışmaya ve ayrılık düşüncelerine yol açtığını incelemenin yanı sıra, partneri hemen yanı başındayken yani aynı evdeyken bir insanın neyin yalnız hissettirdiğini de anlamak istedi.
İlk çalışma, 2020 yılındaki COVID-19 pandemisi sırasında Münih’teki her iki partnerin de çalıştığı 170 çifti takip etti ve uzaktan çalışma ile kişisel sınır alışkanlıklarının stres düzeylerini nasıl etkilediğini görmek için onlarla sekiz hafta boyunca iki kez anket yaptı.
Bulguların geçerli olup olmadığını görmek için, Almanya genelinde bir yıl boyunca takip edilen bin 561 çiftten oluşan ulusal bir veri tabanından yararlanarak ikinci bir çalışma gerçekleştirdiler.
Makale yazarları, “bölümlere ayırma tercihlerinin” yani iş ve ev hayatını kesinlikle ayrı tutma arzusunun birçok çatışmanın ana sebebi olduğunu buldu. Çiftler iş ve evi ayrı tutma konusunda farklı tercihlere sahip olduğunda, işin kişisel yaşama sızma olasılığı daha yüksek ve uzaktan çalışmak bunu tetikleyebiliyor.
Erkekler, sınır tarzları partnerlerininkiyle uyuşmadığında daha yüksek düzeyde çatışma yaşadı. Kadınlar ise bu durumlarda daha az çatışma yaşadı. Araştırmacılar, kadınların olayları farklı şekilde ele alan bir partnerden yeni sınır yönetimi stratejileri öğrenmeye daha açık olabileceklerini belirtti.
Yalnızlık kırılma noktası oluyor
Araştırmacılar ayrıca, çatışma ev hayatına taşındığında, bunun yakınlık için gereken zihinsel enerjiyi tükettiğini ve yalnızlığa yol açtığını buldu. Baskıyı sadece tek bir partner hissetse bile, bu durum çiftin ayrılık veya boşanmayı düşünmeye, hatta tartışmaya başlama olasılığını büyük ölçüde artırıyor.
Araştırmacılar, bulguların tartışmanın “evden çalışmanın yararlı olup olmadığı” sorusunun ötesine geçerek, “kimin için ve ne zaman en iyi şekilde çalıştığı” sorusuna kayması gerektiğini gösterdiğini belirtti.