Kanada’da yürütülen MacEwan University ve University of Alberta araştırmacıları tarafından gerçekleştirilen çalışma, vücudun çok düşük frekanslı seslere hem psikolojik hem de biyolojik düzeyde tepki verdiğini ortaya koyuyor.
Düşük frekanslı infrasonlar, 20 Hertz’in altındaki frekanstaki sesleri kapsıyor ve insan kulağı bu aralığı duyamıyor. Buna rağmen, infrasonlar doğada (volkanik hareketler, fırtınalar) ve insan yapımı ortamlarda (trafik, havalandırma sistemleri, eski binalardaki borular) oldukça yaygın şekilde bulunuyor. Araştırmacılar, kulağın duyamadığı bu seslerin insan davranışı üzerinde bir etkisi olup olmadığını araştırdı.
Kortizol artışı ve negatif duygular görüldü
Çalışmada 36 katılımcıya müzik dinletildi. Deney grubunun bir kısmı, farkında olmadan yaklaşık 18 Hz frekansında infrasona maruz bırakıldı. Katılımcılardan deney öncesi ve sonrası tükürük örnekleri alınarak kortizol seviyeleri ölçüldü ve duygusal durumlarını değerlendirmeleri istendi.
Artış, yalnızca öznel stres hissiyle açıklanamıyor. Sonuçlar, infrasona maruz kalan katılımcılarda kortizol seviyelerinin yükseldiğini gösterdi. Yani doğrudan fizyolojik bir stres tepkisi söz konusu. Katılımcılar ayrıca daha fazla irritasyon, daha düşük ilgi ve müziği daha üzücü algıladıklarını bildirdi. Katılımcıların infrasonun varlığını ayırt edemediği de görüldü. Yani, beden tepki verse de zihin bu uyarının kaynağını tanımlayamıyor.
Araştırmacılar, etkinin iç kulaktaki vestibüler sistem üzerinden gerçekleşebileceğini öne sürüyor. Özellikle otolit organlarının, işitsel farkındalık olmadan düşük frekanslı titreşimleri algılayabileceği düşünülüyor.
Çalışma, infrasonu yaygın olarak düşünüldüğü gibi doğrudan kaygı artışı yaratmadığını, bunun yerine daha çok rahatsızlık hissini artırdığını gösteriyor. İnfrasonu “korku üretici” değil “rahatsız edici” bir çevresel faktör olarak düşünülüyor.