McGill Üniversitesi ile Drexel Üniversitesinden araştırmacılar, dişi sivrisineklerin beslenme sırasında kullandığı hortumun 3D yazıcılarda “baskı ucu” olarak değerlendirilebileceğini ortaya koydu. Science Advances dergisinde yayımlanan çalışmaya göre biyolojik yapı sayesinde yaklaşık 20 mikrometre kalınlığında çizgiler basılabiliyor. Değer, bir beyaz kan hücresinden daha küçük ve günümüzde yaygın olarak kullanılan metal yazıcı uçlarının üretebildiğinden yaklaşık iki kat daha ince bir çözünürlük anlamına geliyor.
Araştırmacılar yöntemi “3D necroprinting” olarak adlandırıyor. Terim, canlı olmayan bir biyolojik parçanın doğrudan üretim aracı gibi kullanılması anlamına geliyor. Çalışmada kullanılan sivrisinek hortumları, laboratuvarda yetiştirilen ve enfeksiyon taşımayan örneklerden alınıyor, steril ediliyor ve daha sonra 3D yazıcıya entegre ediliyor. Hortum, yazıcıda normalde plastik ya da metalden yapılan ve malzemenin dışarı çıktığı parça olan “nozul” görevini üstleniyor.
Sivrisinek hortumunun tercih edilme nedeni, doğal yapısının çok dar kanallardan sıvı taşımaya uygun olması. Bu özellik sayesinde jel kıvamındaki özel karışımlar, yani biyomürekkepler, yüzeye son derece kontrollü biçimde aktarılabiliyor. Araştırmada hortumun yaklaşık 60 kilopaskal iç basınca dayanabildiği ve bu basıncın mikroskobik baskılar için yeterli olduğu belirtildi.
Ekip, teknikle petek biçimli mikro yapılar, yaprak formunda detaylı desenler ve hücre içeren biyolojik iskeleler üretti. Biyolojik iskeleler, hücrelerin tutunup çoğalabileceği yapılar olarak doku mühendisliği çalışmalarında kullanılıyor. Deneylerde hücre içeren baskılar üretildiği ve basım sonrasında hücre canlılığının yüksek seviyede korunduğu rapor edildi.
Araştırmacılar, yöntemin doku mühendisliği, hücre içeren biyobaskı ve çok küçük parçaların hassas biçimde taşınması gibi alanlarda kullanılabileceğini belirtiyor. Çalışma aynı zamanda çevresel etkiye de dikkat çekiyor. Günümüzde laboratuvarlarda yaygın olarak kullanılan metal ve plastik baskı uçları çoğunlukla tek kullanımlık ve ciddi miktarda atık oluşturuyor. Biyolojik ve biyobozunur bir alternatifin bu atık yükünü azaltabileceği ifade ediliyor.
Kaynak: Science Advances